دا ناروغي چې په طبي اصطلاح کې ورته Onychomycosis ویل کېږي، ډېری وخت د مایکرو ارګانیزمونو یا د داسې فنګسونو له امله رامینځته کېږي چې په لمدو، تودو او تیاره چاپیریالونو کې وده کوي. هغه کسان چې پښې یې په کار یا سپورټ کې ډېر وخت په خولو لرونکو بوټانو کې بندې وي، تر ټولو زیات په دې ناروغۍ اخته کېږي.

د نوکانو د فنګس مهمې نښې نښانې

کله چې فنګس پر نوک برید وکړي، نوک لاندې نښې له ځان څخه ښيي چې په لیدلو سره یې باید سمدستي معالجه پیل شي:

• د رنګ بدلون: نوک خپل طبیعي رنګ له لاسه ورکوي او زېړ، نسواري، تور یا تېره سپین رنګ غوره کوي.
• ډبل کېدل او خرابېدل: د نوک پنډېدل (ډبلوالی زیاتېدل) او د نوک د څنډو ماتېدل، مروستېدل او په اسانۍ رژېدل.
• د بڼې تغیر: نوک له خپل طبیعي حالت څخه وځي، کږېږي او په سطح باندې یې کرښې پیدا کېږي.
• بد بوی او جلا کېدنه: له نوک څخه د ناوړه او بد بوی راتلل او په پرمختللي حالت کې د نوک په بشپړ ډول له خپل ځایه (Nail Bed) څخه خلاصېدل.

څوک په دې ستونزه ډېر اخته کېږي؟ (د خطر عوامل)

که څه هم دا ناروغي هر چا ته پېښېدای شي، خو په لاندې کسانو کې یې احتمال زیات دی:

• هغه کسان چې د شکرې (Diabetes) ناروغي یا د بدن ضعیف معافیت لري.
• سپورټ مینان او داسې کسان چې په عامه حمامونو، حوضونو او د جمنازیوم په ګډو چپلکو کې په لغړو پښو ګرځي.
• د پاخه عمر لرونکي کسان، ځکه په دغه عمر کې د وینې جریان کمیږي او نوکان هم ورو وده کوي.

پرمختللې طبي درملنه او وقایه

ډېری ناروغان په پيل کې په خپلسري ډول بازار کې شته ساده کریمونه کاروي، خو باید وویل شي چې د نوک فنګس د نوک په تل او ژورو طبقو کې وي او په سطحي کریمونو نه ښه کېږي.

د مخنیوي (وقایې) لارې: تل خپلې پښې له وینځلو وروسته په سمه توګه وچې کړئ، د پنبې (کوتن) جرابې وکاروئ، او په عامه ځایونو کې له شخصي چپلکو کار واخلئ ترڅو له دې ساري ناروغۍ څخه خوندي پاتې شئ.